عشق ♥ـ♥ـ♥ـ♥ـ♥ـ♥ بدون عقل


اینجا بیا عشق بی بهانه را تجربه کن

شعری از وحشی بافقی

الهی سینه ای ده آتش افروز                       

           در آن سینه دلی وآن دل همه سوز

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست     

               دل افسرده غیر آب و گل نیست

دلم پر شعله گردان سینه پر دود                 

                   زبانم کـن به گفتن آتش آلود

کرامت کن درونی درد پرورد                         

         درون درد و بـــرون درد و همه درد

بسوزی ده کلامم را روائی                            

           کز آن گرمی کنـــــد آتش گدائی

دلم را داغ عشقی بر جبین نه                      

         زبانــــــــم را بیــــــانی آتشین ده

سخن کز سوز دل تابی ندارد                       

        چکـــــــــد گر آب از او ، آبی ندارد


دلی افسرده دارم سخت بی نور                 

      چراغـــی زو بغایت روشنـــی دور

بده گرمی دل افسرده ام را                          

    فـــروزان کن چراغ مـــــــرده ام را

ندارد راه فکرم روشنائی                               

   ز لطفــــــت پرتوی دارم گـــــدائی

اگر لطف تو نبود پرتو انداز                             

      کجا فکـــــــــر و کجا گنجینه راز

ز گنج راز در هر کنج سینه                            

      نهـــــــاده خازن تو صــــد دفینه

ولی لطف تو گر نبود،‌ بصد رنج                    

 پشیزی کس نیابــــد زآن همـــــه گنج

چو در هر کنج صد گنجینه داری                    

      نمیخواهــــــم که نومیــدم گذاری

براه این امید پیچ در پیچ                                

     مرا لطف تو میباید ، دگــــــر هیچ

   + عقل و عشق - ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱۱/٩